time me

I'm alive

2007-06-24T15:20:00.000-07:00

I run through the dark fields
of the plains
reach level 99
the pain cuts deep down
through my vain
how will I break the ice
welcome to my reality
dream forever
sunlight instead of neon light
how will it be
welcome to my grave
and feel the dream is over
nothing can stop me
I reach out for the top

caught in an old cage
the system failed
built up on lies
now I see that I’m alone
in asylum’s cage
I’m left alone

noise

2007-04-13T18:18:00.000-07:00

sometimes when I talk, I don't have anything to say
sometimes when I walk, I'm walking away.
sometimes when I'm here, I wish I had stayed far away
and sometimes when you're near, I wish I hadn't stayed the same.

Is there a way to win?

2006-09-02T18:19:00.000-07:00

Well, there's a way to lose more slowly

My way

2006-08-07T18:40:00.000-07:00

Head over heels I've fit in before,
now, I don't want to do it no more.
I just want to be who I want to be,
guess that's hard for the others to see.

Και για να μη ξεχνιόμαστε...

2006-08-03T15:27:00.000-07:00

Παρόλο που η επστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά, ο ποιητής είναι σίγουρος ότι το ρίγος που αισθάνονται πολλοί κατά την έπαρση και την υποστολή της σημαίας είναι η αιτία του καρκίνου.
- Τζίμης Πανούσης -

Σατανικοί κανόνες...

2006-08-03T14:58:00.000-07:00

1. Μη λες τη γνώμη σου αν δε σου ζητηθεί.

2. Μην εκμυστηρεύεσαι τα προβλήματά σου στους άλλους, αν δεν είσαι σίγουρος/η ότι θέλουν να τα ακούσουν.

3. Όταν βρίσκεσαι σε χώρο άλλου προσώπου, δείξε σεβασμό διαφορετικά μην πηγαίνεις εκεί.

4. Αν κάποιος επισκέπτης στο χώρο σου δεν δείχνει σεβασμό, συμπεριφέρσου του σκληρά και χωρίς έλεος.

5. Μην κάνεις σεξουαλικές κινήσεις χωρίς να σου έχει δοθεί ανάλογο σήμα.

6. Μην παίρνεις κάτι που δεν ανήκει σε σένα, εκτός και αν αποτελεί βάρος στον ιδιοκτήτη του και αποζητά να απαλλαγεί από αυτό.

7. Να αποδέχεσαι τη δύναμη της μαγείας αν την έχεις χρησιμοποιήσει επιτυχώς για να πετύχεις το σκοπό σου. Αν απαρνηθείς τη δύναμη της μαγείας αφού την έχεις χρησιμοποιήσει με επιτυχία, θα χάσεις όλα όσα έχεις αποκτήσει.

8. Μην παραπονιέσαι για οτιδήποτε στο οποίο δεν χρειάζεται να υποβάλλεις τον εαυτό σου.

9. Μη βλάπτεις μικρά παιδιά.

10. Μη σκοτώνεις μη ανθρωποειδή ζώα (...) εκτός αν σου επιτίθενται, ή είναι απαραίτητα ως τροφή σου.

11. Όταν κινείσαι σε ανοιχτό πεδίο μην ενοχλείς κανέναν. Αν κάποιος σε ενοχλήσει, ζήτα του να σταματήσει. Αν δεν υπακούσει, κατέστρεψέ τον.

Κάτω τα έθνη κι οι στρατοί!

2006-06-02T19:02:00.000-07:00

Πατρίδα μας όλη η Γη, κι εγω σκέφτομαι να μεταναστεύσω...

Aurë entuluva

2006-05-18T05:49:00.000-07:00

κάποιες μέρες κυλάνε
κάποιες γυρνάνε ξανά και ξανά
κάποιες φεύγουν και πάνε
και για αυτές δεν θυμάσαι τίποτα πια

κάποιες λες τα 'χω χάσει
κι άλλες λες πως μιαν άκρη θα βρουν
μα όταν πια έχουν περάσει
μια αράχνη τις γνέθει μαζί στον ιστό

κι είναι μέρες που φέρνουν στον κόσμο την άνοιξη
και μέσα μου σβήνει ο φόβος κι η άρνηση
θέλω έξω να τρέξω, να χαθώ να πιστέψω,
μια λάμψη μ' οδηγεί

κάποιες μέρες που φέρνουν στον κόσμο την άνοιξη
και μέσα μου σβήνει ο φόβος κι η άρνηση
πάλι έξω θα τρέξω, θα λυγίσω, θ'αντέξω,
μια λάμψη θα μ' οδηγεί

κάποιες μέρες τυχαίνουν
που όλοι σωπαίνουν και δεν σου εξηγούν
κάποιες όλο πλησιάζουν
μα σχέδια αλλάζουν και δεν λένε να 'ρθούν

κι άλλες στέλνουν σημάδια
για να βγείς σε ένα δρόμο ανοιχτό
που μέσα απο τα σκοτάδια
οδηγεί σε κάποιο χαμένο παράδεισο

είναι οι μέρες που φέρνουν στον κόσμο την άνοιξη
και μέσα μου σβήνει ο φόβος κι η άρνηση
θέλω έξω να τρέξω, να χαθώ να πιστέψω,
μια λάμψη με οδηγεί

κάποιες μέρες που φέρνουν στον κόσμο την άνοιξη
και μέσα μου σβήνει ο φόβος κι η άρνηση
πάλι έξω θα τρέξω, θα λυγίσω, θ'αντέξω,
μια λάμψη θα με οδηγεί

change and challenge are 3 letters apart

2006-05-17T15:35:00.000-07:00

αρκετος καιρός πέρασε αλλά δεν φαίνεται να έχουν αλλάξει αρκετά. Ή τουλάχιστον όχι για αρκετούς απο εμάς. Οι φίλοι μου είναι σε υπηρεσία και δεν είμαι μαζί τους, κάτι που θα με ευχαριστούσε πολύ. Και δεν είμαι λόγω του ότι οι αλλάγες που πρέπει να συντελεστούν δέν έχουν συντελεστεί ακόμα. Από κάποια άποψη, βρίσκονται σχετικά κοντά. Από κάποια άλλη, ίσως δεν συντελεστούν ποτέ. Πρόκληση. Και ερωτήσεις πολλές. Μπορείς να δείς τον εαυτό σου αρκετά σοβαρά; Να του δώσεις την απαιτούμενη σημασία; Να τον προκαλέσεις; Δεν προκαλούμε αυτούς που δεν μας ενοχλούν, και δεν προκαλούμε αυτούς που μας υπερβαίνουν. Είναι τέτοια τα μεγέθη της άγνοιας λοιπόν; Επιτέλους, πότε;

(Την αυγή; Σπαθιά ή πιστόλια;)

Enjoy The Silence

2006-05-03T16:54:00.001-07:00

Vows are spoken
To be broken
Feelings are intense
Words are trivial
Pleasures remain
So does the pain
Words are meaningless
And forgettable

Sparkling mix!

2006-01-15T17:08:00.000-08:00

Σήμερα έφτασαν στα χέρια μου δύο μπουκάλια σαμπάνιας, που φέρει το όνομα Celebrations Sparkling Mix".

Το ωραίο είναι ότι δεν είναι ποτό, αλλά συλλογή από μινιατούρες σοκολάτες και συγκεκριμένα η λίστα περιλαμβάνει

mars

snickers

bounty

twix

teasers (by maltesers)

dove

dove caramel

Η συσκευασία αποτελούσε το μεγαλύτερο εμπόδιο. Στην αρχή προσπάθησα να βγάλω το πώμα...το οποίο τελικά ήταν μέρος του μπουκαλιού, οπότε το μόνο που κατάφερα με την προσπάθεια αυτή ήταν να σπάσω το λαιμό, με αποτέλεσμα να μείνει ένα στενό πέρασμα για την κάθε σοκολατίτσα, που ίσα ίσα χωρούσε για να βγει, και έπρεπε να βγάλω αυτές που δεν ήθελα για να φτάσω σε συγκεκριμένο είδος. Καμιά φορά ήταν τόσο ατελέσφορη η προσπάθεια, που τελικά έτρωγα αυτή που κατάφερα να βγάλω..της παρηγοριάς δηλαδή.
Σκεφτηκα, α τους άτιμους που το εφτιαξαν, σε βασανίζουν κιόλας....
Τελικά αργά το βράδυ διαπίστωσα ότι άνοιγε απο κάτω το μπουκάλι.

Και έτσι ξαφνικά έχασε πλέον την θελκτικότητα και την μαγειά του.

Enlightenment

2006-01-06T11:38:00.000-08:00

Enlightenment is man's leaving his self-caused immaturity. Immaturity is the incapacity to use one's own understanding without the guidance of another. Such immaturity is self-caused if its cause is not lack of intelligence , but by lack of determination and courage to use one's intelligence without being guided by another. The motto of enlightenment is therefore: Sapere aude! Have courage to use your own intelligence!

- Immanuel Kant -

Η εκδίκηση της χυλόπιτας

2005-12-30T12:58:00.000-08:00

- "Ξέρεις, πλέον αναζητώ διαφορετικά πράγματα στους άντρες σε σχέση με τότε. Είμαι πιο ώριμη και κατασταλαγμένη..."

- "Τι σύμπτωση! Ακριβώς αντίστοιχα πράγματα ισχύουν πλέον και για μένα!"

Άσκηση 1 : Είμαστε όλοι modems

2005-12-27T20:01:00.000-08:00

Το ζητούμενο της άσκησης είναι μία έκθεση, 200 λέξεων minimum, με το ζητούμενο του τίτλου.

Υπάρχουν καλύτεροι μηχανικοί από εμένα σε αυτό το blog για να κάνουν την σχετική ανάλυση, αλλά εν καιρώ θα δώσω και την δική μου εκδοχη...

Old beginnings and the means to an end

2005-12-18T09:52:00.000-08:00

Τα καζίνο στο las vegas δεν έχουν ρολόγια.

Δεν θέλουν οι παίκτες να έχουν αίσθηση του χρόνου, δεν θέλουν να γνωρίζουν πόση ώρα έχουν περάσει τζογάροντας. Δεν θέλουν να ξέρουν αν είναι μέρα ή νύχτα. Δεν έχουν ούτε παράθυρα. Αλλά έτσι είναι αυτά. Τζόγος σου λέει.

Εδώ και πολλά χρόνια δεν είχα κι εγώ ρολόι. Όχι τουλάχιστον κάτι τόσο άμεσα προσβάσιμο όσο αυτό που δένεις στο χέρι σου. Αρκεί ένα τσακ! και γίνεσαι γνώστης μιας όπως και να το κάνουμε σημάντικης πληροφορίας, η άγνοια της οποίας μπορεί να σε οδηγήσει σε διάφορα μπλεξίματα.

Το γιατί δέν φορούσα ρολόι, δεν είμαι σε θέση να το αναλύσω. Είναι όμως κάτι που ανήκει στο παρελθόν, μια και πρόσφατα ξέθαψα τα ρολόγια μου από το συρτάρι, τα έσυρα μέχρι τον ρολογά για μπαταρίες και καινούρια λουριά. Χρησιμοποιώ τώρα ένα που είχα απο τον καιρό της Πάτρας να φορέσω. Στο πίσω μέρος έχει σκουριάσει, αλλά δεν έχει επηρεαστεί ούτε η λειτουργία ούτε η στεγανότητα του.

Καταλαβαίνω πλέον γιατί τα καζίνο δέν έχουν ρολόγια. Ο τζόγος ανεβάζει την ανδρεναλίνη, αλλα το ίδιο κάνει και η επιδίωξη της ζωής. Και αυτή πρέπει να είναι συχρονισμένη, επομένως ο χρόνος γίνεται ανταγωνιστής των καζίνο. Κάποτε που επεδίωκα και μία Ζωή, παρατηρούσα το ίδιο φαινόμενο.

Widow

2005-12-15T18:24:00.000-08:00

You're breaking a chain
Lying until you can erase the past
Born with a look of deceit
Praying that all the bitter guilt's defeated
Born...

Stand on your own, killed from behind
Fools are blind, unwilling to accept, decline
You'll turn a blind eye

Bought by a sickening man
The weakened gather just as fast as they can
'Whore' is what the people roar
From fear of rejection you'll come back for more
Strong, don't see that love has ceased
In the end, only death can release

Stand on your own, killed from behind
Fools are blind, you're on a lonely road

Περί έρωτος... (χωρίς φαγητό όμως)

2005-12-15T18:22:00.000-08:00

Κάποιοι λένε ότι ο έρωτας είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για να την αφήνεις σε ερασιτέχνες.

Ρε λες;...

Κόφτο το ρημάδι Part 3 of 3: Bad habits

2005-12-01T16:24:00.000-08:00

Απόδοση ευθυνών

2005-11-21T16:05:00.000-08:00

1. Αυτός ο κόσμος δεν είναι (μόνο) για σένα

Η ζωή σου είναι γεμάτη από μαλάκες που σε εκνευρίζουν, από απαταιώνες που σε κλέβουν, από άκαρδους εραστές που σε πληγώνουν, από φελούς που επιπλέουν εις βάρος σου, από διάσπαρτη και ανεξήγητη κακία, από αύθονη αδικία... Είναι μέρος της ζωής, αναπόσπαστο αλλά και απαραίτητο. Μην περιμένεις από τους άλλους το καλύτερο αλλά το χειρότερο.

2. Φταις

Όταν κάτι στραβό σου συμβαίνει, φταις ΚΑΙ εσύ, όσο κι αν επιμένεις για το αντίθετο. Φταις γιατί δεν προφυλάχθηκες, γιατί δεν αναγνωρίζεις ότι οι επιλογές σου είναι ένα ρίσκο και το ρίσκο δεν οδηγεί αναγκαστηκά σε κάτι καλό, γιατί δεν έλαβες σοβαρά υπ' οψην το 1. Φταις γιατί έχεις μάθει να αποζητάς από τους άλλους υποδειγματική συμπεριφορά, ενώ παραβλέπεις τις περιπτώσεις στις οποίες εσύ δεν έχεις υποδειγματική συμπεριφορά. Σκέψου και μην αρνείσαι. Έχεις υπάρξει κι εσύ ένας χαρακτήρας του 1. Έχεις προβληματίσει, βασανίσει, κουράσει, αδικήσει, πληγώσει, κλέψει.... Ίσως εις γνώση σου, ίσως και όχι. Ούτως ή άλλως το μυαλό σου έχει την ιδιότητα να αγνοεί τις περιπτώσεις που παρεκτρέπεσαι. Να τις δικαιολογεί, να τους αφαιρεί βαρύτητα, να τις εξαφανίζει. Συνεισφέρεις κι εσύ στη σκατίλα και δεν είναι κακό. Είναι μέρος της ζωης. Ρούφα την, αποδέξου όλες τις πτυχές της, συγχώρεσε τον εαυτό σου αλλά συγχώρεσε και τους υπόλοιπους. Είμαστε όλοι μέρος του παιχνιδιού.

3. Οι άλλοι δεν είναι εσύ

Μη προσπαθείς να πείσεις για το ορθό των σκέψεών σου και των πράξεών σου. Μην καταδικάζεις τις σκέψεις και πράξεις των άλλων που δε συμφωνούν με τις δικές σου. Όσοι δεν ακούνε την ίδια μουσική με σένα δεν είναι μαλάκες. Όσοι δεν αντιλαμβάνονται τον κόσμο με τον ίδιο τρόπο δεν είναι αμαθείς και απαίδευτοι. Με κάποιους θα συμπλεύσεις. Για λίγο ή και για πολύ. Δεν χρειάζεται να πείσεις κανέναν για τίποτα, παρά μόνο τον εαυτό σου. Εσύ είσαι ο Θεός του εαυτού σου.

4. Συμβιβάσου

Δεν υπάρχουν βασιλόπουλα και πριγκίπισες που περιμένουν να τα αγαπήσεις και να σε αγαπήσουν. Υπάρχουν άνθρωποι το ίδιο ατελείς μαζί σου. Δεν υπάρχει άσπρο. Ούτε όλα είναι μαύρα. Ζήσε στο γκρι. Δεν είναι τόσο άσχημα.

5. ΣΤΑΜΑΤΑ ΝΑ ΓΚΡΙΝΙΑΖΕΙΣ

Δες τα παραπάνω...

This world would get along much better if people learned how to suffer in silence

2005-11-15T10:40:00.000-08:00

Shadow had heard too many people telling each other not to repress their feelings, to let their emotions out, let the pain go. Shadow thought there was a lot to be said for bottling up emotions. If you did it long enough and deep enough, he suspected, pretty soon you wouldn't feel anything at all.

Κόφτο το ρημάδι Part 2 of 3: Rise from the ashes

2005-11-08T17:58:00.000-08:00

-"Ένα Marlboro μαλακό παρακαλώ"
-"CUT! Let's do this one more time"

Θά 'χει πλάκα. Θα ξεφύγουμε από αυτή τη δικαιολογία και τις ενοχές. Όχι ότι δεν θα τις έχουμε άλλο ανάγκη, θα βρούμε άλλες καλύτερες.
Νo more smoking coolness and nicotine buzzes. Κατάφατσα με την ανυπαρξία της μηχανικής κίνησης. Πού σε πονεί και πού σε σφάζει. Ε κι αυτό το "τώρα το κόβω, όχι δεν το κοβώ, το κόβω;" αηδία κατάντησε. Κόφτο το ρημάδι.

Ashes to oblivion.

Time me

Οδηγός προς τσαμπουκαλευομένους

2005-10-30T09:18:00.000-08:00

Μπύρα. Πολύ μπύρα. Λύνει την γλώσσα, λύνει το σώμα, λύνει την σκέψη. Η μπύρα δεν αφήνει χώρο για προνόμια, είναι δημοκρατική. Είναι η απόλυτη έκφραση του σοσιαλισμού, με τον πατερούλη μπάρμαν και τον θεωρήτικο της πολιτικής έκφρασης dj να δίνουν την κατευθυντήρια γραμμή.

Αξίωμα πρώτο : Άσχετα με όσο κόσμο έχει το μαγαζί, να ξέρεις ότι είσαι μόνος σου, ή στην καλύτερη περίπτωση μαζί με την παρέα σου. Όλοι οι άλλοι είναι απλώς φυσικά εμπόδια. Σαν τον διαιτητή στο ποδόσφαιρο.

Νεαρές κορασίδες, φανατικές της ιδεολογίας, ξεσηκώνουν την άβουλη μάζα με το πάθος τους για το κίνημα, καλούν σε έγερση, διέγερση και πρωτοβουλία. Η γλώσσα που χρησιμοποιούν είναι απλή και οικεία σε όλους, σε βαθμό τέτοιο που οδηγεί σε παρεξηγήσεις. Είναι η γλώσσα του σώματος.

Μερικά παλληκάρια, γεννημένοι αγωνιστές, συγκινούνται απο το κύρηγμα, σπεύδουν να πάρουν πρωτοβουλία, και εκεί αρχίζουν τα προβλήματα. Οι κορασίδες ανακαλύπτουν ότι το προλεταριάτο δεν είναι πάντα συμπαθές όταν αποκτά πρόσωπο, ειδικά όταν το πρόσωπο αυτό δεν είναι συμπαθές.

Το παλληκάρι ήπιε δύο ποτά και από το ροκάδικο με την χλιαρή μπύρα και το johnnie μπόμπα-χαρακίρι πίστεψε ότι βρίσκεται στο Playboy Mansion ώς γόνος Hefner.

Αξίωμα δεύτερο : Ζούμε σε ελεύθερη κοινωνία. Αυτό δεν σημαίνει ότι είσαι ελεύθερος να κάνεις ότι θες, σημαίνει ότι οι άλλοι είναι ελεύθεροι από αυτό που θές εσύ να κάνεις.

Θεώρημα πρώτο : Το πρόβατο που βγαίνει έξω απ'το μαντρί, το τρώει ο λύκος.

Η κορασίδα προστρέχει στις ξένες δυνάμεις, προς ενίσχυση ηθική και άλλη. Η ανεξαρτησία που διαδήλωνε προηγουμένως, έχει πάρει αγκαλιά μονολόγους από ταινίες με τον Φούντα, και χορεύουν βαλς πάνω από το κεφάλι της καθώς εξιστορεί το περιστατικό, το πόσο δυναμικά έδωσε τέλος σε αυτό, και το πώς το περιστατικό δεν πρόκειται να τελιώσει αν ο τολμηρός πρίγκηπας δεν γίνει βάτραχος.

Ικανή συνθήκη : Ού μπλέξεις. Αν ήταν αναγκαίο, θα είχες μπλέξει ήδη έτσι κι αλλίως.

Θεώρημα δεύτερο : Έχεις μπλέξει έτσι κι αλλίως.

Κόφτο το ρημάδι Part 1 out of 3: As cool as me

2005-10-11T17:37:00.000-07:00

[SMOKING ΗΕRO]
"Χμμ...
...- punchline -
(hero exhales - everybody stands in awe)"

Πλούτη, δόξα, γυναίκες στα πόδια του. Μα το αξίζει..
Κοίτα τον πόσο γοητευτικός είναι όταν καπνίζει..

καθώς περιμένει στη στάση, όταν ανεβαίνει τις κυλιόμενες του μετρό, όταν διαβάζει τα επιστημονικά του συγγράματα προβληματισμένος, όταν μόλις έχει απολαύσει ένα υπέροχο γεύμα, όταν ξυπνάει...με τον καφέ του το πρωί, όταν δουλεύει στο PC του, όταν πίνει το ποτό του, όταν έρχεται από το supermarket και αφήνει τα ψώνια στο τραπέζι, όταν βγαίνει στο μπαλκόνι το βράδυ και κοιτάει τη γειτονιά του, όταν παίζει την κιθάρα του, όταν γράφει εξετάσεις, όταν βλέπει τηλεόραση, όταν μιλάει στο τηλέφωνο, όταν περιμένει τα μακαρόνια του να βράσουν, όταν μαστορεύει τα ηλεκτρονικά του, όταν θέλει να φωτίσει το πρόσωπό του για να τον δει αυτή στο σκότος, όταν βγαίνει από το σινεμά που έχει κλάψει και προσπαθεί να δείξει ότι κρύβει το ότι έκλαιγε, όταν βγαίνει από το μπάνιο του με το άσπρο του μπουρνούζι, όταν φιλοσοφεί και έρχεται η ατάκα η βαθυστόχαστη-η γεμάτη από αλήθεια της ηθικής του που τον ανέθρεψε και της επιστημοσύνης του που τον παίδεψε- η ατάκα που κερδίζει το κορίτσι- η ατάκα που μένει στο μυαλό και που θα τον συνδέσουν με αυτήν:

[SMOKING HERO]

"Χμμ...
..μπορώ να είμαι τόσο ακαταμάχητος χωρίς τσιγάρο?..
..μπα!..
..γκουχ γκουχ γκουχ..
( hero exhales laughing)"

[SMOKING SUICIDE BLONDE ΗΕRO'S ULTIMATE OBJECT OF DESIRE]

"Αφού σε χαλάει ρε μαλάκα!"

[SMOKING ΕΧ-HERO]
"Προσπαθώ να το κόψω"

[SMOKING SUICIDE BLONDE EX-ΗΕRO'S LATEST DISSAPOINTMENT]
"E κόφτο το ρημάδι"
(blonde exhales)

...and the horse you rode in on.

2005-10-09T08:34:00.000-07:00

Σε γενικές γραμμές, το μέγεθος της αντίληψής μου, δεν υπολείπεται του μέσου όρου. Σίγουρα, ακόμα έχω απορίες για ζητήματα που θα έπρεπε πλέον να είναι ρουτίνα, και ίσως δεν μαθαίνω πάντα τόσο γρήγορα όσο θα ήθελα. Εξακολουθώ όμως να διατηρώ μία αίσθηση του πώς δουλεύουν τα πράγματα. Διαπιστώνω με τον καιρό ότι δεν συμβαίνει με όλους τους ανθρώπους το ίδιο.

Ο προβληματισμός εδώ αφορά τους μηχανισμούς της συμφιλίωσης. Η οποία για να επέλθει, συνεπάγεται ότι υπήρξε, αν μη τι άλλο, κάποια διαφωνία. Η διαφωνία με την σειρά της συνεπάγεται ότι υπήρξε ανταλλαγή απόψεων, θεώρησης των γεγονότων, κάποια τέλος πάντων πλατφόρμα και τόπος αναφοράς, τον οποίο τα συμβαλλόμενα μέρη μοιράζονται, έστω και αν δεν έχουν τις ίδιες απόψεις περί αυτού.

Ένα παράδειγμα. Διαπιστώνεις ότι, στην επιχειρήση που έχεις με τον συνέταιρό σου, χάνονται χρήματα. Πληροφορείσαι από τους λογιστές σου ότι τα χρήματα αυτά τα κλέβει ο συνέταιρός σου, και τα ξοδεύει στα μπουζούκια. Φτάνεις μάλιστα και στο σημείο που τα ίδια τα μπουζουξίδικα σε πληροφορούν για τα σπασμένα του ανθρώπου αυτού, και προκύπτει ότι έκανε μεγάλες "ζημιές" σε πολλά καταστήματα, πολύ πρίν εσύ αρχίσεις να παρατηρείς ότι το ταμείο είναι μείον. Του το αναφέρεις, και αρνείται τα πάντα. Η υποθέση έστω ότι παίρνει το δικαστικό δρόμο και διαλύεται η συνεργασία και η επιχείρηση με συνοπτικές διαδικασίες.

Δύο χρόνια μετά έρχεται ο συνέταιρος και σου λέει να έχεις πάλι συναλλαγές. Προσπαθεί να προλάβει τις εντυπώσεις, και έχει διαδώσει στην αγορά ότι πλέον είναι συνεπής επιχειρηματίας. Σου λέει άλλωστε ότι δύο χρόνια είναι αρκετός καιρός για να τα έχεις ξεπεράσει, οπότε πλέον είναι ευνοικά τα πράγματα να αποκασταθούν σχέσεις συναλλαγής.

Όλα αυτά είναι ωραία και καλά. Ο προσεκτικός αναγνώστης θα έχει ήδη την απορία περί του τονισμού της αντωνυμίας "τα" που προηγήθηκε. Η οποία τελικά είναι αυτή που κάνει όλη την διαφόρα. Είναι αντωνυμία. Χρησιμοποιείται αντί ονόματος. Δεν θα είχαμε καμία αντίρρηση με την χρήση της, αν προηγουμένως είχε γίνει σαφές το όνομα το οποιο η αντωνυμία αυτή αντικαθιστά.

Όμως ο συνεργάτης του παραδείγματος, έχει αρνηθεί όλα όσα η αντωνυμία αυτή υπονοεί, σύμφωνα με την αφήγηση που παραδώσαμε. Το "τα" δεν σημαίνει για αυτόν ό,τι σημαίνει για εμάς, μια και αυτός δεν έχει παραδεχτεί τίποτα. Η διαφωνία μας πλέον μετατοπίζεται στο χώρο του "πάνω σε τί διαφωνούμε" και όχι σε μιά αναγνωρισμένη βάση, εκείνη της διαχείρησης των χρημάτων.

Πώς είναι λοιπόν δυνατό να επέλθει συμφιλίωση; Δέν γίνεται, γιατί ακόμα και αν μπορέσουμε τελικά να θέσουμε τα θεμέλια του κοινού τόπου, αυτός θα είναι πάνω στην φύση της διαφωνίας, και όχι πάνω στην πραγματικότητα που προκάλεσε την διαφωνία. Θα μείνει δηλαδή ένα δεύτερο επίπεδο και θα είναι μάλιστα αυτό το ίδιο φορτίο που αγωνιστήκαμε να μην υπομείνουμε άλλο. Και θα το φορτωθούμε για δεύτερη φορά, τώρα πλέον με την συγκατάθεσή μας.

It's a bargain, isn't it?

Oοh Ι'm all warm and fuzzy inside! really.

2005-10-05T19:30:00.000-07:00

- Μα καλά, ολόκληρο blog και ακόμα ούτε ένα ξερό post με στίχους τραγουδιού, που κάποιος ΔΕΝ εγραψε για εσένα, τραγουδισμένους ΟΧΙ απο εσένα, με συνοδεία μουσικής που ΔΕΝ ενεπνευσες, και παρόλα αυτά καταφέρνουν να σε συνοψίσουν και να δηλώσουν τι μυστηριώδης και ευαίσθητος τύπος είσαι; Τσκ Τσκ Τσκ...

Μα τί έχει αξίά μεγαλύτερη από την απύθμενη άβυσσο της ακατάληπτης ψυχής σου;
Ξέρεις για ποιά ψυχή μιλάω, αυτή που πάει κάπως έτσι :

κουπλέ
κουπλέ
γέφυρα
ρεφραίν
κουπλέ
γέφυρα
ρεφραίν
γέφυρα
ρεφραίν (δις)

χμ....
καλά.
βγές επιτέλους από το repeat.

Εθνικές απολαύσεις

2005-10-04T17:45:00.000-07:00

Εχω αναπτύξει μια απέχθεια στον αθλητισμό όπως αυτός εκφράζεται στις μέρες μας, που ελαφρώς με προβληματίζει. Παλιότερα παρακολουθούσα σε κάθε ευκαιρία σημαντικούς αγώνες, παθιαζόμουν και καμιά φορά τσακωνόμουν. Μετά όμως μεγάλωσα...

Πλέον πιο πολύ με απασχολεί να αθληθώ ο ίδιος, παρά να παρακολουθήσω καποιον αγώνα. Δεν κατακρίνω τους θεατές. Αλλά η άλλη πλευρα πλευρά που βγάζει στους ανθρώπους ο οπαδισμός με τρομάζει και με αηδιάζει. Οι έννοιες οπαδισμός και αθλητισμός κανονικά είναι πολύ διαφορετικές, αυτό διατυμπανίζουν όλοι οι "καθώς πρέπει" άνθρωποι, με πρώτους πρώτους αυτούς που ζούνε από τον οπαδισμό, τους αθλητικούς δημοσιογράφους...

Το πόσο οι άνθρωποι φανατίζονται με θέματα θρησκείας, πολιτικής και αθλητισμού, έχει συζητηθεί και αναλυθεί πολλές φορές από έξυπνους ανθρώπους οπότε δεν θα κάνω κάποια προσπάθεια. Αλλά δεν μπορώ να μην αναρωτηθώ... Πως γίνεται να παθιάζεται τόσο πολύ κανείς με την ομάδα που υποστηρίζει αλλά ποτέ με τη ζωή του; Πως γίνεται να απασχολεί τόσο μεγάλο ποσοστό από το χρόνο του για κάτι εντελώς ασήμαντο; Πόσα αποθημένα είναι συσσωρευμένα στον καθένα που κατεβάζει καντήλια προς παντελώς αγνώστους εξασκώντας βρισιές κατα κανόνα σεξουαλικού περιεχομένου; Πόσο κοροϊδεύει τον εαυτό του αυτός που νομίζει φυσιολογική δραστηριότητα το να βρίζει, να τα σπάει και να βαράει κόσμο βαφτίζοντάς την ώς ανάγκη για να "ξεδώσει"; Πόση πια ηληθιότητα χωράει στους ανθρώπους;

Και για να κλείσω με μια ακόμα ερώτηση, μη σας αφήσω έτσι... Το γεγονός ότι στην Ελλάδα συνολικά υπαρχει διψήφιος αριθμός αθλητικών εφημερίδων με κάθε ομάδα να έχει από δύο οπάδικές, υπαρχουν 3-4 αθλητικοί ραδιοσταθμοί εθνικής εμβέλειας όπου θλιβερά ανθρωπάκια παίρνουν τηλέφωνο για να εκφράσουν "απόψεις" ή ακόμα χειρώτερα "αγανάκτηση" για διάφορα "αθλητικά" θέματα, υποδηλώνει ότι οι ο ελληνικός λαός αγαπάει ιδιαίτερα τον αθλητισμό; Οχι ε; Ασε μην πεις τι υποδηλώνει...

'Have you ever seen the fremen?'

2005-10-02T17:08:00.000-07:00

Το μυθιστόρημα DUNE του Frank Herbert έχει πολλές πτυχές. Με μια πρώτη ματία είναι επιστημονική φαντασία που εξελίσσεται σε κάποιο μακρινό μέλλον, με στοιχεία τεχνολογίας που εκπλήττουν και τον πιο τολμηρό οραματιστή. Παράλληλα, οι δομές της κοινωνίας που περιγράφει είναι σχεδόν αρχετυπικές. Αχανείς αυτοκρατορίες, πολυάριθμοι στρατοί, επικές μάχες, σκληροτράχυλοι επαναστάτες, ιδεολόγοι με υψηλά ιδανικά, αμφιβόλου ήθους διπλωμάτες και σκιώδεις οργανώσεις με μεγάλη δύναμη και τρομερά μυστικά.

Σε ένα δεύτερο επίπεδο πρόκειται για ένα δοκίμιο στην οικολογία, πώς οι άνθρωποι διαμορφώνουν τον χώρο, τον τόπο και τον πλανήτη στον οποίο ζούν, αλλά και πώς το περιβάλλον τους διαμορφώνει αυτούς. Τους ζυμώνει και τους πλάθει σε μορφές και σχήματα που καθορίζονται τελικά από την συνολική δράση των ιδιών, φιλτράροντας την δράση αυτή σύμφωνα με τους εγγενείς και συνεχώς προσαρμοζόμενους κανόνες που η ιδιοσυγκρασία του οικοσυστήματος υπαγορεύει. Feedback.

Αλλά είναι επίσης και μια ιστορία ενηλικίωσης. Η (απότομη) είσοδος ενός εφήβου στον ενήλικο κόσμο και η αγωνία της προσαρμογής στις νέες παραμέτρους. Το πλήθος των επιλογών που του δίνονται ή του στερούνται, αλλά και ο στόχος που στοιχειώνει τον ήρωα, διαγράφουν ένα μονοπάτι ζωής που σαν αυτό που ο καθένας λίγο ως πολύ είναι υποχρεωμένος (από την βιολογική του φύση και κατασκευή) να διανοίξει, έστω και αν το μέτρο των αντιξοοτήτων, των ευνοϊκών αρχικών συνθηκών και των όποιων αναπάντεχων εκπλήξεων είναι διαφορετικό.

Η ουσία που αναδεικνύεται είναι αυτή της προσαρμογής στα νέα δεδομένα, στον άνθρωπο που ανακαλύπτεις πως είσαι και στο πόσο διαφέρεις απο αυτό που ξεκίνησες να γίνεις. Κατά μία έννοια είσαι κι εσύ ένα οικοσύστημα, σαν αυτά των πλανητών που περιγραφόνται στις σελίδες του βιβλίου. Ο πλανήτης "εσύ", με μοναδικό κάτοικο εσένα, που διαμορφώνεσαι από τις πράξεις και τις αποφάσεις σου, από τα λόγια που ακούς τον εαυτό σου να λέει και από τις σκέψεις που δεν φωτίζονται ποτέ από τον λόγο. Και ταυτόχρονα εξαναγκάζεις τον εαυτό σου να προσαρμοστεί στα δεδομένα σου αυτά, στις αλλαγές που εσκεμμένα ή ασυναίσθητα σου επιβάλλεις, να μάθεις να ζείς στο διαρκώς αναπροσαρμοζόμενο οικοσύστημα του εαυτού σου, να μάθεις να ζείς.

(Και μην εκπλαγείς ιδιαίτερα όταν καταλάβεις - και μακάρι να καταλάβεις - ότι μετέχεις κι εσύ του υλικού από το οποίο είναι φτιαγμένοι οι χειρότεροι σου αντίπαλοι, οι ακατανόμαστοι εφιάλτες σου.)

Ο ήρωας, στο τέλος του πρώτου βιβλίου βγαίνει νικητής. Στο διηνεκές της ιστορίας που επόμενοι τόμοι αφηγούνται, το συμπέρασμα δεν είναι το ίδιο εύκολο για την τύχη του. Λίγη σημασία έχει όμως αυτό. Αυτό που έχει πραγματικά σημασία είναι η ευκαιρία που δίνεται στον αναγνώστη να παρατηρήσει την πορεία προς την νίκη ή την ήττα. Την πορεία του ήρωα, αλλά και την δική του.

Η είσοδος παραμένει ελεύθερη, αλλά καμία φορά χρειαζόμαστε την πρόσκληση στα θεωρεία της ζωής μας. Προβολές παίζονται διαρκώς, και οι θέσεις είναι ρεζερβέ. Μάλιστα υπάρχουν φορές που θα δείς ότι είναι και άλλοι θεατές ήδη καθισμένοι στις θέσεις τους, και απολαμβάνουν την ζωή σου με ποπκόρν και αναψυκτικό στο χέρι.

Pray hope it's a good show.

MirrorMask

2005-10-02T06:50:00.000-07:00

Αντιγραφή απο το wired.

"What I wanted from MirrorMask is to connect the fantasy to real human life. Films about fairies and hobbits mean absolutely nothing to me. I'll never meet a hobbit. It will never be an issue in my life. But a film about someone who needs to believe in fairies can be fascinating. What drives that person, what's the problem, what's happened in their brain to make them believe? That stuff is fascinating and wonderful. But a film about fairies couldn't be more uninteresting to me."

Safe or sound?

2005-09-30T18:44:00.000-07:00

Εκείνη την κρυψώνα πίσω-πίσω, στη σκιά,
κανείς ποτέ δεν την είχε καταλάβει. Κανείς
δεν μπορούσε να φανταστεί πώς είναι δυνατόν
να μην κρυβέσαι "πίσω" από κάτι και να είσαι
σίγουρος ότι δεν θα σε δει αυτός που "τα φυλάει".

Κι όμως είμουν εκεί ακριβώς μπροστά σας.
Κι εσείς δε με βλέπατε. Ασφαλής και αλαζονικός
στην προστασία της σκιάς με θέα όλους εσάς να
ψάχνετε πίσω από ρόδες και μαντρότοιχους.

Ποτέ δεν πήγα κανέναν σ' αυτήν την κρυψώνα
ένιωθα σίγουρος πάντα για την επιτυχία και το
απολάμβανα κάθε φορά σαν πρώτη εκείνο το:
"Μα πού είσουν κρυμμένος εσύ;".

Δεν κράτησα ποτέ κρυψώνα για τον εαυτό μου από τότε,
από τα παιδικάτα μου.
Μεγαλώνοντας δεν ήθελα το τακίμι μου να με ψάχνει...

Θα χτυπήθουμε με την πάνω γειτονιά
κάποια στιγμή.

of wolf and man

2005-09-30T18:41:00.000-07:00

Το έχω ακούσει άπειρες φορές, ή μάλλον το έχω δει. Σε ταινίες. Αλλά και στην πραγματικότητα.
Όχι αυτό που άκουσα, αλλά αυτό που είδα.

Εξηγούμαι:

Ίσως είναι γνωστή η φράση (nai, sta agglika) "Are we men or are we mice?" Ξερετε τί; We might be both. Εξαρτάται από την περίπτωση....αλλά η σύγχρονη ζωή δεν είναι τόσο αγνή. Πλέον η ερώτηση είναι : "Are we wolves or are we men?"

Ω ναι, τελικά αυτό είναι το ερώτημα. Πόσο ακόμα θα καταπιέζεις τα ένστικτά σου; Πόσο ακόμα θα προσπαθείς να είσαι συμβατός με την σύγχρονη έννοια του άντρα ή ανθρώπου που υπαγορεύεται απο παντού, αυτή την εικόνα που σου λέει ότι δεν είναι σωστό να είσαι ο λύκος που τα ένστικτά σου υπαγορεύουν; Τι λές, αντέχεις;

Back to a better day!

Δελτίο καιρού

2005-09-28T06:22:00.000-07:00

Καλησπέρα σας,

αυτό είναι το αποψινό σύντομο δελτίο καιρού. Μόνο για εσάς. Μάλιστα για την ευκολία σας, δεν φτάνει που είναι σύντομο, αλλά θα δώσουμε και την περίληψη αυτού. Δύο λέξεις:

ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ!

Ελάτε τώρα μην κάνετε πως δεν το γνωρίζατε...το είδατε άλλωστε χ8ες στο πέταγμα των πουλιών, νιώσατε το ρίγος στη γηρασμένη ραχοκοκαλία του μυαλού σας...όλα τα σημάδια ήταν εκεί.

Πώς, δεν καταλάβατε; Χτυπάει ήδη μεσάνυχτα, μπορείτε να το δείτε και σε επανάληψη :

ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΙΡΟ ΓΙΑ ΕΣΑΣ!
ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΙΡΟ ΝΑ ΧΑΣΟΥΜΕ ΜΑΖΙ ΣΑΣ!

Μπορείτε να μαζέψετε τις ομπρέλες και τα κουβαδάκια σας και να συνεχίσετε να εκστασιάζεστε με την εικόνα σας, να (υποκρίνεστε πως) πνίγεστε με το παραμικρό και παράλληλα χωνεύετε και το πιο μεγάλο, να αντέχετε τα πάντα και να βάλλεστε από παντού, σε νέους, κλειστούς, προστατευμένους από τον ΚΑΙΡΟ, που ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ, χώρους.

Ο καιρός ήταν μία ευγενική χορηγία μίας πάπιας : "Γίνε κι εσύ μία. Η μόνη σίγουρη προστασία από τον καιρό".

Είναι απλό...

2005-09-26T17:38:00.000-07:00

Δεν ξέρω πως λειτουργεί ο κόσμος γενικά. Ξέρω όμως ότι θέλω λίγα πράγματα για ένα υπέροχο Σαββατόβραδο.

Να παίζει το αγαπημένο σου συγκρότημα και να βρήσκεις παρέα για να πας. Επιπλέον ευχαρίστηση, η παρέα να μην είναι και πολύ φανατική αυτού του είδους της μουσικής, αλλά να δηλώνει χαρούμενη να σε συνοδεύσει για να δει τι σόι μπάντα είναι αυτή που σου αρέσει.

Να φτάνεις στο μέρος και να είναι γεμάτο οικίες φάτσες, καλοσυνάτα "φρικιά" (και μη) που θα σου πιάσουν τη κουβέντα για το μπλουζάκι που φοράς, για τον τελευταίο δίσκο των Candlemass, ή για τις διακοπές τους στην Ελλάδα. Ακριβώς όπως η συμπεριφορά του κόσμου στα "chill-out" καφέ, "lounge αισθητικής", με τον "καλό κόσμο" και τις "ωραίες γκόμενες" και στα αντίστοιχα clubs....ουστ!

Να είναι μικρός ο συναυλιακός χώρος, τόσο που σχεδόν να αγγίζεις το συγκρότημα. Να τελειώνει το support συγγρότημα και να περνάει μέσα από τον κόσμο για να πιεί μπύρες στο μπαρ. Επι τη ευκαιρία, να λες και "Hello" sth Liv Christine και να σε χαιρετάει κι εκείνη χαμογελώντας.

Να περιμένεις με φοβερή ανυπομονησία τους Paradise Lost έχοντας ήδη πιει 2-3 μπύρες και να συζητάς με την παρέα σου λέγοντας τι καλά που περνάτε και πόσο σωστή επιλογή ήταν να έρθετε εδώ αντί να πάτε με "τους άλλους" σε εκείνο το "φοβερό" club με τα πολλά "stages".

Να παίζουν οι Paradise Lost ξεκινώντας με το Enchantment...

nothing is something

2005-09-23T08:09:00.000-07:00

Κάθεσαι που λες να γράψεις, γιατί κάτι θες να κάνεις, αισθάνεσαι ότι κάτι έχεις να πείς, κάτι υπάρχει που πρέπει να γίνει γνωστό....θές πάνω από όλα να παράγεις. Τι όμως;
...
Η ώρα περνά και όχι μόνο δεν έχεις τίποτα να γράψεις, αλλά σαν να μην έφτανε αυτό, δεν ξέρεις και πώς να το γράψεις αυτό το τίποτα. Κοιτάς την άδεια οθόνη και κάνεις tick off στον κατάλογο του μυαλού σου ένα ένα όλα τα ασήμαντα που έχεις σκεφτεί. Στο κάτω κάτω ποιος είσαι, κανένας συγγραφέας, κανένας σημαντικός;

Έλα όμως που δεν γίνεται, αυτή η επιθυμία δεν έχει φύγει ακόμα. Και ξέρεις ότι είσαι μερικά χτυπήματα στο πληκτρολόγιο μακρυά από την ικανοποίηση της. Κάποιος τρόπος θα υπάρχει.
Ε, τότε ξέρεις ότι έχει φτάσει η ώρα της ανάλυσης. Πρέπει φίλε μου να επανεξετάσεις αυτά που ξέρεις, για τον εαυτό σου, για την ζωή που ζείς και για τους άλλους. Να επιτρέψεις την παρουσία του ενδεχομένου όλα να είναι ψέματα. Να παραδεχτείς ότι τελικά μπορεί και να μην ξέρεις. Και να φερθείς ανάλογα.

I don't know anyone, faith is only fiction

Εισαγωγή

2005-09-23T07:58:00.000-07:00

Κι όμως, τελικά οι σκέψεις, οι διαθέσεις και τα γεγονότα αλλάζουν. Και τελικά αυτό το blog δεν είναι το δικό σου. Δεν είναι ούτε δικό μου, ούτε δικό του. Και αυτό είναι επιλογή μας. Το σίγουρο είναι ότι δεν είναι ελπίδα κανενός.

Και λοιπόν;... Λοιπόν τίποτα! Συνεχίζουμε (ή μήπως αρχίζουμε;) την καταγραφή των παρατηρήσεων. Η ανάδειξη της αξίας της παρατήρησης ίσως και να γίνει σαφής στη συνέχεια. Ισως και όχι. Θα δείξει...

Μιά φορά κι έναν καιρό...

2005-09-22T18:38:00.000-07:00

Άραγε πόσες φορές να έχει αρχίσει ένα blog με αυτή τη φράση...
Αν ρωτήσεις εμένα, πολλές! Κάθε blog, κάθε μέρα, κάθε ώρα, είναι ίδιες με τις προηγούμενες.
Ζώ τη μέρα της μαρμότας revisited. Είμαι ο Bill Murrey που ξυπνάει στις ίδιες νότες, με τις ίδιες σκέψεις, κατεβαίνει από το δωμάτιό του για δεί τους ίδιους ανθρώπους και να πεί τα ίδια λόγια.

Με μία ουσιώδη διαφορά. Οι άλλοι δεν θέλουν τα ακούσουν (ξανά). Δεν αντέχουν την ίδια προβλέψιμη ρουτίνα. Ξύπνα Bill, o κόσμος κινείται! Δεν ζεις την μέρα της μαρμότας..είσαι η μαρμότα! Den eisai o bill kardia moy, είσαι ο (punxsutawney) Phil! Οι μέρες αλλάζουν, οι εποχές το ίδιο, αλλά εσύ εκεί, στην τρύπα σου. Βγαίνεις κάθε τόσο να μας πεις κάτι, ίδιο περιβάλλον, μα που βρέθηκε αυτή η καινούρια φάτσα...και καλά, δεν πήρες χαμπάρι; Ο χρόνος άλλαξε ρεεε!

Σύντομα θα χτίσουμε και πάνω από την τρύπα σου, τότε θέλω να δώ πώς θα βγείς!

Αυτό είναι το blog μου, και από εδώ και ελπίζω ακόμα... γαμότο, τι username και password έδωσα στην εγγραφή;

Πώς είπατε; Τι καιρό θα κάνει;
You're asking the right Phil this time...
It's gonna be cold, it's gonna be grey, and it's gonna last you for the rest of your life.

Με τις υγείες μας.